Nawet jeśli dana osoba będzie czyimś klonem, jej odciski palców pozostaną niepowtarzalne. A to dlatego, że linie papilarne nie są uwarunkowane genetycznie - z tego powodu także identyczne bliźnięta jednojajowe o takim samym DNA mają odmienne odciski palców. Dotychczas nie udało się ustalić, od czego zależy kształtowanie się unikatowych wzorów linii papilarnych. Przypuszczalnie ma to coś wspólnego ze sposobem powstawania bruzd i grzebieni skóry, tworzących owe linie. Na każdym centymetrze kwadratowym skóry na dłoniach znajduje się ich około 400, a kształt i wielkość zależą od powierzchni, na której się rozwijają, ta zaś jest częściowo dziedziczna: bliscy krewni wykazują często podobieństwo pod tym względem. Na ostateczny obraz naszych linii papilarnych wpływają także inne czynniki -przypuszczalnie przypadkowe. Między innymi to, że substancje biochemiczne, z których powstaje skóra wewnątrz dłoni, w różnych miejscach łączą się ze sobą w różnym stężeniu. Niektórzy ludzie rodzą się bez linii papilarnych lub mają je w postaci nie w pełni wykształconej, choćby dzieci z zespołem Downa, z uwagi na nieprawidłowości rozwoju embrionalnego. Występuje też rzadka choroba skóry, powodująca, że niektórzy są od urodzenia całkowicie pozbawieni owych linii. Porównywanie odcisków palców w celu identyfikacji wprowadzono po raz pierwszy w 1870 roku w Indiach, ale dopiero w 1892 roku metoda ta zyskała podstawy naukowe - dzięki pracy angielskiego antropologa sir Francisa Galtona, którego metodę klasyfikacyjną stosuje się do dzisiaj. Galton był też pierwszym człowiekiem, który obliczył prawdopodobieństwo przypadkowej identyczności odcisków palców dwóch różnych osób; uzyskana przez niego proporcja 1 do 70 miliardów wciąż jest uważana za wiarygodną. Największym zagrożeniem dla wykorzystania odcisków palców w ściganiu przestępców stało się odkrycie z 1958 roku, kiedy to nowoorleański dermatolog stwierdził, że linie papilarne można usunąć z dłoni za pomocą głębokiego złu-szczenia, stosowanego przy usuwaniu znamion z twarzy.